stres küpü olmuşken, ödevim hakkında hiçbir fikre sahip değilken, üstelik grup arkadaşlarımın da bu ucube ödeve dair hiçbir fikirleri yokken, powerpoint sayfasına küçük bir çocuğun bir şırınga gördüğünde yüzünün alacağı ifadeyi yüzüme takınarak bakarken, döktüğüm sıkıntı terleri sırtımda soğurken; keşke şarj aleti bulunamayan bir telefon olsam diyorum. şarjım bitince kapanırdım. kimsecikler açamazdı.
ilk post’umu kırağı çalarken’e yazmak istemezdim. gerçekten.
